Nie bierz tego do siebie, Elvira.
Szefostwo daje ci drugą szansę.
Zwolnienie nazywacie drugą szansą?
Bądź zadowolona.
Udało ci się skorzystać
z naszego planu przedemerytalnego.
„Naszego planu”?
Co ty wygadujesz?
Za kilka lat zwolnią cię tak jak mnie.
- Jak wszystkich. - Dobrze.
Ale póki co wciąż jestem twoim szefem.
- Jeśli nie masz już nic do powiedzenia... - Mam.
Ale ja nie zamierzam słuchać.
Więc proszę podpisać.
W okularach byłoby łatwiej.
Dalekowzroczność to norma w twoim wieku.
Ale bycie dupkiem w twoim wieku normą nie jest.
A teraz proszę, wracaj do pracy.
Zostało ci kilka godzin.
Nie martw się.
W ciągu tych kilku godzin
odpłacę się bankowi za wszystko, co dla mnie zrobił.
PODANIE O KREDYT HIPOTECZNY ODRZUCONE
Dobrze...
Gratulacje. Podanie zostało zaakceptowane.
Naprawdę?
Boże!
Podziękujcie kierownictwu.
Wpuśćcie proszę kolejnych klientów.
Innych też czekają dobre wiadomości.
- Dziękujemy. - Do widzenia.
Nie ma za co.
DYREKTOR
BEEF WELLINGTON
Cicho, Pepe.
Halo?
Kochanie.
Jestem w domu, ale nie mogłam znaleźć...
Co?
Kolejne spotkanie?
Synu, włóż to do pralki...
Tak. Zjem coś z dziećmi.
Laura, jesteś głodna? Ugotowałam pyszny stek.
Mamo, mówiłam ci, że teraz jestem weganką.
Weganką?
Tak?
Podjadę za pięć minut.
Przecież nie idziemy dziś na pilates.
Nie, idziemy się narąbać.
Widzimy się z Carmen w sklepie. Na razie.
Dziś, Pepe, zjesz na obiad stek.
I nadaje się do wszystkich ścian?
Cóż, jeśli wiesza pan obraz w elektrowni atomowej, to może nie.
Rozumiem.
Zaraz kończę, dziewczyny.
Jest Javier?
- On może wiedzieć... - Słucham?
Wiem to, co Javier.
- Są śrubki z nacięciem prostym? - Płaskie czy walcowe?
Płaskie. Klej wodoodporny?
- Przezroczysty? - Tak.
- Rozmiar siedem czy jedenaście? - Siedem.
Nitownice?
Pneumatyczne, nożycowe, do POP?
Do czego?
Do pneumatycznej dorzucę nity.
Dobra, odbiorę wszystko po południu.
- W porządku. - Do zobaczenia.
Ale załatwiłaś cwaniaczka.
Już trzeci dziś pyta o Javiera.
Jakby do sprzedawania śrubek potrzebny był penis.
Ale rozmiar dziewięć czy jedenaście?
Może kiedyś tu wpadnę.
Na emeryturze
będę miała czas na majsterkowanie.
- Co powiedziałaś? - Emerytura?
Oni wiedzą, ile masz lat?
To zwolnienia przedemerytalne.
Pozbywają się wszystkich po czterdziestce.
- Po czterdziestce? - Od.
Zaokrąglam w dół.
Chętniej wysłaliby nas do komór gazowych.
Tak mi przykro, Elvira.
Praca była twoim życiem.
Ale to nie znaczy, że nic ci nie zostało.
Masz na przykład...
Możesz robić to wszystko, co chciałaś,
a do tej pory nie mogłaś.
Zamykaj i wychodzimy.
Sklep Industrial Ferretera.
Cześć, Javier...
Już daję.
Javier, zamykam sklep.
Co?
Co z naszą córką?
- Carmen, co się stało? - Co...
Moja córeczka, María.
- Carmen! - Szybko!
Carmen, Javier, tak mi przykro.
Jeśli potrzebujecie pocieszenia...
Dobra, zrobił ksiądz swoje,
a teraz proszę zostawić nas w spokoju.
Ja w ogóle bym tu was nie wpuszczał.
Żadnego księdza.
Biedni.
Okropieństwo.
Idziemy?
Mam spotkanie o 16.
Zostanę jeszcze z Carmen.
Na pewno?
Jak wrócisz do domu?
Nie wiem...
Dobrze.
- Na taksówkę. - Nie trzeba.
My ją odwieziemy. Nie martw się.
Okej.
Gdzie...
Tutaj.
Jedziemy razem, okej?
Oczywiście.
Chodźmy.
Zaparzyłem herbatę.
Musisz zażyć tabletkę.
Okej.
- Nie otwieraj. - Sprawdzę kto to.
Cześć.
Nie odbierałaś.
Przyniosłyśmy ci empanadę
z Casa de la Empanada.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Spójrz, co dla ciebie mamy.
Rosół.
I krokiety z kurczakiem.
Tak.
I klopsiki.
Zrobiłam ich za dużo.
I pieczeń,
ale musisz ją zamrozić, bo trochę przesadziłam.
Dziękujemy, Rosa.
Nie trzeba było.
Dziękuję, ale wszystko w porządku.
Nie musicie zostawać.
Gdzie miałybyśmy pójść?
Ja jestem emerytką, a ona - znudzoną kurą domową.
Do diabła, Elvi.
Nie możesz tak wegetować. Jesteśmy twoimi przyjaciółkami.
Możesz na nas liczyć.
Wysłuchamy cię.
- Tylko... - Przepraszam.
- Ìñigo, kochanie. - Niewiarygodne.
Wyszedłeś już?
Tak, wyprasowałam już tę koszulę.
Możesz nakarmić Pepego?
Tak, na blacie.
Ta z napisem „karma dla psów”.
Tylko dwie łyżki.
Lepiej powiedzieć to psu.
Sam szybciej znajdzie.
Dobra, nieważne.
Sama przyjdę i go nakarmię.
Jeśli tak ci to przeszkadza, to nie słuchaj.
Chciałabym, ale wciąż wisisz na tym telefonie!
„Ìñigo, zaraz przyjdę.
Ìñigo, zrobię ci omlet.
Pieprzmy się, nawet jak nie jestem w nastroju”.
Nie może poczekać, aż przyjdziesz?
Może jesteś zła, bo na ciebie w domu nikt nie czeka.
Dziękuję wam. Teraz czuję się lepiej.
- Carmen. - Mikel.
Paczka z Madrytu.
- Ociepliło się. - Na to wygląda.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Do zobaczenia.
POCZTA GŁOSOWA
Wiadomość z wczoraj, 13.25.
Dzwonię z pralni.
Zapraszamy po odbiór płaszcza.
Wiadomość skasowana.
Wiadomość z przedwczoraj, 19.35.
María.
Tu Pilar z ECAI.
Proszę, przyjedź szybko.
Mamy dobre wieści.
ADOPCJA
- Carmen, ile to już? - Pilar.
- Jak w Pampelunie? - Dobrze.
Usiądź. A u Marii?
Nie odpowiada. Podróżuje jak zwykle?
Powinnam była przyjechać wcześniej, ale...
Nie przejmuj się.
Wolałabym powiedzieć jej osobiście, ale w porządku.
Co powiedzieć?
Dostała ją.
To już pewne.
- Co? - Parę dni temu przyszło pismo.
Musi tu gdzieś być.
Jest.
Przepraszam. Mamy tu urwanie głowy.
Mamy już bilety
wraz z planem podróży.
Pilar, muszę ci coś powiedzieć...
Boże.
Piękna, prawda?
Tak.
Tak, piękna.
Masz paszport?
Co?
Mówiłaś, że polecisz z Marią po jej córkę
nawet na koniec świata.
Wietnam to nie koniec świata,
ale leci się minimum 20 godzin.
Ceremonia adopcyjna odbędzie się...
Zobaczmy.
Trzeciego kwietnia.
To już niedługo.
„Thi Mai”.
To znaczy „jutro”.
Czemu mi to pokazujesz?
Cóż...
Nie wiem, myślałam...
Javier.
Javier. Nie?
Co ty robisz?
Nie wyrzucaj.
Ona mogła być twoją wnuczką.
Nie chcę żadnych wnuczek.
Chcę tylko naszej córki.
Piękna, prawda? Mówiłam.
Jeśli ci się podoba, to okej.
Skąd. Widziałyście cenę?
Ìñigo oszaleje.
To kupuj.
Proszę, nie zaczynaj.
Rosa, opiekujesz się domem,
- ale to również twoje pieniądze. - Tak.
Zawsze za wszystko przepraszasz.
Macie tę sukienkę w rozmiarze 36?
- Rozmiar 36? Ta to ma tupet. - Sprawdzę.
Carmen, przymierz.
Na Sanfermines.
Nie mogę.
Oszczędzam na podróż.
Doskonale.
- Wyjeżdżasz gdzieś? - Tak.
Do Avili?
Burgos?
Do Wietnamu.
Co takiego?
- Uwaga! - Boże!
- Co narobiłaś?
- Przepraszam. - Przepraszam.
- Bardzo przepraszam. - O Boże.
- Przepraszam. - To nic.
- Zajmiemy się tym. - Kupię tę torebkę.
Przepraszam.
Dlaczego jedziesz do Wietnamu?
Dostała ją.
Dostała dziewczynkę.
Nie powiedziałaś im, że María...
Nie.
- Nie. - Odbiło ci, Carmen.
Jak ty...
Tam nie było wojny?
W latach 60.
Ale to wciąż komuchy, prawda?
Carmen, proszę.
Podróż do Wietnamu w niczym nie pomoże.
Oni tam jedzą psy.
Myślisz, że dadzą ci tę dziewczynkę?
To adopcja Marii, nie twoja.
Jestem jej babcią.
Nie, nie jesteś.
Większość babek czeka dziewięć miesięcy, by poznać wnuczkę.
Ja czekałam dwa lata.
Chcę poznać moją wnuczkę.
A co na to Javier?
Nic nie powiedział.
Nie powiedziałaś mu?
Nie możesz lecieć do Wietnamu
adoptować dziecko jak jakaś Angelina Jolie.
I myślisz, że Javier pozwoli ci lecieć samej?
Pozwoli?
Które to stulecie?
I nie poleci sama, a ze mną.
Szlag.
Elvira.
To chyba tylko...
PAMPELUNA IRUNA
Ale ze mnie buntowniczka.
Co z nią?
Popiła koniakiem trzy tabletki uspokajające.
Powiedziała, że inaczej nie wsiadłaby do samolotu.
A jak u ciebie?
Ja wypiłam tylko ziółka.
Pytam, jak się czujesz.
Naprawdę dobrze.
Deszcz! Pa, deszczyku!
- Rosa! - Pa, deszczyku!
- Pa! - Jezu, naprawdę się naćpała.
Rosa, co powiedział Ìñigo?
Jak to przyjął?
Całkiem dobrze.
Dobrze nam razem, bo tak świetnie się komunikujemy.
Kochanie, lecę z koleżankami do Wietnamu.
W lodówce masz sałatkę.
Do zobaczenia.
Kochanie, lecę z koleżankami do Wietnamu.
W lodówce masz sałatkę.
Do zobaczenia.
PAMPELUNA, HISZPANIA
EUROPA, WŁOCHY, GRECJA, TURCJA, AFRYKA
ARABIA SAUDYJSKA, INDIE
OCEAN INDYJSKI
HANOI, WIETNAM
WITAMY W HANOI
OBCOKRAJOWCY
Nie mogę znaleźć paszportu.
- Paszport. - Paszport.
- Ona nie może... - Proszę stać.
Chodź, zostaw ją. Zaraz znajdzie.
Momencik.
Wie pan, kto to jest?
To María de los Peines,
słynna śpiewaczka flamenco z Hiszpanii.
Okej, ale proszę poprosić, by się pospieszyła.
María de los Peines?
W porządku.
Powiedziałem im, że jest pani gwiazdą flamenco,
i się uspokoili.
Uwielbiają tu flamenco.
Znalazłam!
- Włożyłam tutaj, by nie zgubić. - Patrzcie tylko.
Wiedziałam, że ma.
Dziękuję bardzo.
Pieczątka. Dziękuję.
Jestem Andrés.
Elvira.
To Carmen, a ta z dekoltem to Rosa.
Co robicie w Wietnamie?
Wakacje?
Coś takiego.
A pan podróżuje sam?
Tak, ale niedługo.
Przyjechałem do mojego chłopaka.
Pracuje tu od dwóch lat.
- Jest... - Gejem?
...przewodnikiem po zatoce Ha Long.
Ale tak, jest gejem.
Okej.
Moja córka ma kolegę geja i był u nas w domu, i w ogóle.
Jezu, Rosa.
Miło było was poznać. Może się jeszcze zobaczymy.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Jaki miły facet.
Nawet nie widać.
Ale po tobie widać, jaka jesteś staromodna.
Carmen.
Hej.
Tam jest.
Patrzcie.
PANI MARÍA MEDINA Z RODZINĄ
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jestem Carmen.
- Elvira. - Miło mi.
- Rosa. - Miło mi.
- Jak się macie? - Dobrze.
Nazywam się Dan.
Świetnie mówi pan po hiszpańsku.
Dziękuję, wy także.
Nie ma Marii.
Gdzie ona jest?
Nie będzie jej.
To duży problem.
Wszystko już gotowe. Widzicie?
„María Medina”.
Czemu nam nie powiedziała?
Ponieważ zginęła w wypadku samochodowym.
Jestem jej mamą. Przyjechałam po Thi Mai.
Ale to...
Duży problem, rozumiemy.
Możemy już iść?
Zabiję kogoś, jak zaraz nie zapalę.
- Przepraszam. - Dziękuję.
Momencik.
Jak długo zamierza pani zostać w Wietnamie?
Przepraszam. Nie pakowałam walizki od czasu miesiąca miodowego.
Chodźmy.
Dwa miesiące temu skończył cztery lata.
Jaki przystojniak.
Nazywa się Quang Ly.
Wygląda jak tata, co?
Tak.
Długo czekaliście?
Ponad trzy lata.
A wcześniej pięć lat próbowaliśmy zajść w ciążę.
Ale ma leniwe plemniki,
nie trafiają do celu.
Musisz wszystkim mówić?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Jak się macie? - Dobrze.
- Słyszycie mnie? - Tak!
Panie i panowie, jesteśmy w Hanoi.
To drugie największe miasto po Ho Chi Minh.
Jego nazwa oznacza „miasto między dwoma rzekami”.
Po wojnie zostało stolicą Wietnamu.
Przy Hanoi znajduje się zatoka Ha Long
uznawana za światowe dziedzictwo...
Tak?
Jak zapytać, czy to na pewno kurczak?
Potem pani zapiszę, dobrze?
Ruch tu nie ustaje.
Przechodząc przez ulicę,
idźcie powoli i patrzcie kierowcy w oczy.
Jakie oczy? Są całkiem zakryte.
To pewnie przez ich religię.
I modlą się do tego uśmiechniętego grubaska, prawda?
Skończymy tu
jak ofiary z Ukrytej kamery.
Ktoś się stęsknił za tą dupeczką?
José Carlos Martínez?
Dzień dobry.
Szukam José Carlosa Martíneza.
Mam jego adres.
Wyjechał dwa tygodnie temu.
Już tu nie mieszka.
Był trochę dziwny.
Pan wydaje się milszy.
- Napije się pan herbaty? - Dziękuję.
On tu nie mieszka?
Wyjechał.
Nieźle się zaczyna.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Czy wszyscy czują dziś osy w brzuchu?
Motyle, nie osy.
Oczywiście, to ma więcej sensu.
Chodźmy.
A panie mogą...
odwiedzić Świątynię Literatury.
Nie, my też jedziemy do sierocińca.
To tak nie działa.
Muszę przedstawić sytuację moim przełożonym.
Dan, jak poczuje się ta dziewczynka,
kiedy odbiorą wszystkie dzieci poza nią?
Chcę, żeby zobaczyła, że ma rodzinę.
Najpierw papiery, potem rodzina.
Dan, daj spokój.
Półtora dnia podróży.
Przyleciałyśmy z daleka.
Nie mówiąc o bajońskich cenach biletów.
- Bajońskich? - Wysokich.
- Były drogie. - No tak.
Zapłaciły panie za podróż. A ja, jako przewodnik,
służę pomocą.
Ale nie w tej kwestii.
Gotowe?
Co zrobimy?
To, co każdy turysta.
Złapiemy taksówkę.
Tam jest jedna!
Chodźcie.
Hej!
Co jest? To moje auto, kobieto!
Przepraszam.
- Nie widzisz? - To jednak nie taksówka.
To nie aerobik, Carmen.
Dalej, dziewczyny! Uciekają!
Dziewczyny, czekajcie!
Czekajcie!
Muszę rzucić palenie.
Co zrobimy? Zobaczą nas.
- Patrzcie. - Co?
Po moim trupie. Nie założę tego.
- Powinieneś był się ogolić. - Tak.
Przestraszysz go.
- Kochanie, zaczynam się stresować. - Dobrze.
- Co mówisz? - Chodźmy.
Chodźcie.
- Carmen, czekaj na nas. - Czekaj.
Taka mała i taka pełna energii!
Idę.
ŚWIĄTYNIA FENG LU
- Dzień dobry. - Nie wolno tu paniom być.
Szukamy Thi Mai.
Thi Mai?
Może inaczej się to wymawia.
Di Mei?
Tai Mai?
Ti Moi?
- Tu Mau. - Gadasz jak papuga.
- Powiedz coś po angielsku. - Tak.
Jesteśmy z Danem.
- Dan? - Nie? Dan?
Przewodnik Spanish group.
- Spanish group? - Tak.
- Tędy. - Dziękuję.
- Zrozumiała mnie. - Też idę.
Chyba spodobała mu się broda.
Cześć!
Nie, to duży problem.
Nie wolno tu pani być.
- Chcę ją tylko zobaczyć. - Nie.
Musi pani wracać.
Chcę jej tylko coś dać.
To niedozwolone.
Carmen.
- Carmen, chodźmy. - Co?
Tylko...
Chcę ją tylko szybko zobaczyć.
Powiedz jej, Dan.
Powiedz, że to tylko na chwilkę.
Momencik.
- Tylko chwilkę i... - Musi pani wracać.
Jedziemy do Ministerstwa Sprawiedliwości,
a po powrocie spytam w agencji o pani przypadek.
- Pójdę z tobą. - Nie.
Pójdę sam.
Dobrze.
Zrobię, co w mojej mocy.
Niedługo będziemy coś wiedzieć. Dan obiecał.
Musimy tylko poczekać.
Nie mogłam dać jej lalki.
Rosa, komórka ci dzwoni.
Ìñigo? Tak.
Jak to, oszalałam?
Zapłaciłam visą, a jak?
To tylko twoje pieniądze?
Czekaj. Posłuchaj...
Możesz...
Nie słyszę.
Nic nie słyszę. Jesteś bardzo daleko.
Oddzwonię, dobrze?
Trzeba to... Rower mi się przewrócił.
Zjedzmy coś. Umieram z głodu.
Co to?
Naleśniki.
Zupa!
- Ryż? Ryba? - Ryż.
- Sajgonki... - Ryż.
- I to. - Są bezglutenowe?
Bez glutenu?
On cię nie rozumie.
Mięso.
Nie, Carmen. Ja chcę cá.
- Chcę cá. - Cá?
- Cá. - Cá.
Zaraz zniesiesz tu jajko.
Naprawdę nie chcę.
- Okej, i cá. - Proszę.
- Dawaj. - I mięso?
- I warzywa? - Kiełbaska.
- I zupę. - I warzywa.
- Proszę. - Potrzymasz?
- Wylewa się! - Boże!
- Nie.
- Usiądź tam. - Ojej!
- Proszę pani. - Przepraszam.
Proszę pani. Przepraszam.
- To stołki dla Barbie. - Carmen.
Przydałby się większy stolik.
Ten stolik...
Spodziewałam się tego. Zostało mi tylko ciastko.
Boże.
Jak to się je?
- Poprosimy pałeczki. - Niewiarygodne.
ZATOKA HA LONG
HANOI, ZATOKA HA LONG
WYCIECZKA PO HA LONG
Proszę pana.
- Wycieczkę? - Nie, dzięki.
Szukam przewodnika, José Carlosa Martíneza.
Zna go pan?
Wycieczkę?
- José Carlos Martínez. - Wycieczkę?
- Hiszpański przewodnik. - Wycieczkę?
Jestem José Carlos Martínez.
Odpowiem na państwa pytania.
Dziękujemy za zaufanie.
Tak, chcę wycieczkę.
Hej!
José Carlos.
Hej! Tutaj!
José Carlos!
To rozległa zatoka.
- Tysiące wysp... - Hej!
José Carlos!
Hej!
Zamknijcie oczy.
Zamknijcie oczy i weźcie wdech...
- Co on wyprawia? - ...ten zapach...
Szybciej!
Aromat...
Hej!
...tej zatoki to jeden z siedmiu cudów
- natury. - José Carlos, czekaj!
Czekaj!
- Ta część... - José Carlos, czekaj!
- Ta strona jest piękna. - Czekaj!
Reszty nie trzeba.
Oby nie było tu rekinów.
Człowiek za burtą!
Tam.
Dziękuję. Nic mi nie jest.
Andrés, co ty tu robisz?
Co ja tu robię?
Pływam sobie. A jak myślisz?
Nie mogę gadać. Mam wycieczkę.
- Kontynuujmy. - Należą mi się wyjaśnienia.
Powstały tu te cudne wysepki,
które możemy teraz podziwiać.
Spójrzcie...
Co?
Wyjaśnienia powinieneś mieć w poczcie w domu.
Słucham?
Zatoka ma ponad 1500 kilometrów kwadratowych...
José Carlos.
Zaproszenie na ślub.
Zaraz.
Co ty mówisz?
- Wziąłem ślub. - Ślub?
Nie miałem odwagi ci powiedzieć i...
Nie miałeś odwagi powiedzieć, że cały czas mnie zdradzałeś?
No, nie cały czas.
Tak, od razu mi lepiej. Jesteś takim dobrym człowiekiem.
Przyleciałem tu z Madrytu.
Rzuciłem wszystko.
Słuchaj...
Małżeństwa homoseksualne nie są tu mile widziane.
Jeszcze niedawno nas tu bili.
Ale...
nie jestem z facetem.
Proszę, powiedz, że z koniem.
Chyba pospieszyłem się z wyjściem z szafy.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Przepraszam.
- Pospieszyłeś się. - Pospieszyłem.
- Pospieszyłeś się. - Pospieszyłem się.
To ja pospieszę się ze skopaniem ci tyłka.
- Andrés, przestań! - Skopię ci tyłek.
Przestań!
Sam to zrobię.
Pomogę ci.
- Andrés! - Walcz, pedale!
Przestań!
Andrés, przestań!
Wreszcie. Gdzie byłyście?
- Byłeś w agencji? - Tak.
- Co powiedzieli? - Nie mam dobrych wieści.
Mówią, że powinna pani wrócić do Hiszpanii.
Ale tak sobie myślałem...
Chodźcie.
- Czy pani z mężem... - Tak.
...rozmawialiście, kto zająłby się Thi Mai,
gdyby coś stało się Marii?
Raczej nie.
Rodzic nigdy nie myśli, że coś takiego stanie się jego dziecku.
W Hiszpanii to dziadkowie zawsze zajmują się dziećmi.
- Tu nie? - Nie. Tu je zjadamy.
Czasem osoba adoptująca wskazuje zastępczego opiekuna.
Jeśli María to uczyniła,
mogę zwrócić się z tym do Ministerstwa.
Halo?
Javier, to ja.
Javier?
Czego chcesz?
Nie spytasz, co się dzieje?
Połączenie zamiejscowe słono kosztuje.
Okej.
Potrzebuję przysługi.
Muszę pokazać, że María
wskazała nas jako opiekunów dziecka. Albo że chociaż to zamierzała.
Może o tym wiedzieć tylko Pilar
z agencji w Madrycie.
Mógłbyś z nią porozmawiać...
Nie zrobię tego.
Inaczej nie dadzą nam tej dziewczynki.
Tak będzie lepiej.
Co my zrobimy z dziewczyną,
która nawet nie jest naszą krewną?
Więc na tym koniec?
O czym ty mówisz?
María odeszła,
a ty wszystko ignorujesz.
Jej decyzje.
Jej życzenia.
Jej przyszłość.
Jaką przyszłość?
Nasza córka nie żyje.
Ale Thi Mai żyje!
To prawdziwa dziewczynka.
Zrobię wszystko, by mi ją dali.
Dobrze, ale mnie o przysługi nie proś.
Wariujesz już dostatecznie za nas dwoje.
Przynajmniej coś robię.
A co ty zrobiłeś od śmierci Marii?
- Carmen, proszę. - Nic!
Nic nie robisz!
Nie wstajesz z łóżka, nie wychodzisz.
Nie otwierasz sklepu.
Nawet nie byłeś w jej mieszkaniu od wypadku.
- Po co? - „Po co?”
Żeby ją powąchać.
Poczuć ją!
By poczuć, że tam jest.
Ja czuję, że muszę pomóc jej i tej dziewczynce.
Nie możemy jej porzucić. Ona nas potrzebuje.
Nie, Carmen. Przyznaj.
To ty potrzebujesz tej dziewczynki.
Niezłe te cosmopolitany. Łatwo wchodzą.
Kelner, macie jakieś przekąski?
Muszę wyjść zapalić.
- Pójdę z tobą. - Przecież nie palisz.
Pić też nie piję.
Ale to kasyno.
Chcecie wrzucić parę monet?
O nie.
Moja sąsiadka zaczęła od paru monet,
a więziła w skończeniu.
Co ja powiedziałam?
Trochę mnie trzepnęło.
Trochę, co?
Daj jej spokój. Na jej miejscu wypiłabym cały Mekong.
Co to za gra?
Blackjack. Trzeba zdobyć 21.
Jak wyjdzie za dużo, przegrywasz.
To tak jak gra w siedem i pół.
Jakbym podróżowała z babcią.
Karty?
- Spróbujemy? - Nie, muszę zapalić.
Tylko jedna partyjka.
Dalej. Poproś go o karty.
- Dwa miliony dongów. - Dwa miliony.
Koniec zakładów.
Gówniane karty.
Ale mi dobrze idzie, prawda?
- Dwie figury. - As i wygrywam, tak?
Tak, ale nie ekscytuj się.
Masz naprawdę małe szanse.
- Dwadzieścia jeden. - Niewiarygodne.
- Dwadzieścia. - Zaraz.
To as, prawda? Zrobiłam „jackblassa”!
„Blackjacka”.
- Tak, wygrałaś. - Jeszcze raz?
Dziękuję.
- Ty graj. Ja zaraz wrócę. - Okej.
- Koniec zakładów. - Tak.
Carmen, proszę. Niczego tak nie naprawisz.
Tak? A jak naprawię?
Powiedz, bo już nie mam pomysłów.
Mówiłam, że ta podróż to...
Co? Szaleństwo? Wiem.
Ale to pierwszy raz w życiu, gdy robię coś szalonego.
Jak to?
Powinnam była brać przykład z córki.
Żyć,
doświadczyć czegoś,
nie bać się tak.
Bo teraz jestem przerażona.
Nie wiem nawet, jak poprosić tu o papier toaletowy.
A mój mąż boi się jeszcze bardziej.
Chcę uciec i nie zatrzymywać się, aż dotrę do domu.
I to jest najgorsze.
Wiesz co?
Nigdzie nie pojedziesz.
Wciąż musisz dać jej tę lalkę.
Elvira, jesteś taka kochana.
Dziękuję. Taka kochana.
Robię to też dla siebie.
Bez pracy nudzę się tak bardzo, że już prawie poszłam na zumbę.
Kolejny as!
To moja noc. Gdyby to było cinquillo, zbiłabym fortunę.
Proszę.
Jestem niewinny.
Jestem niewinny!
Dobrze, wypadek łodzi to moja wina.
To przeze mnie.
I uderzyłem José Carlosa.
To też zrobiłem, ale...
To wszystko z miłości.
Nie patrzcie tak na mnie. Zapiszcie to.
To wszystko.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Gdzie jest Carmen?
Poszła na mszę.
Jest bardzo religijna. Znalazła tu kościół.
Poszła na południową mszę...
Jest dziewiąta.
Ale w Hiszpanii jest południe.
Żartujesz, prawda?
Musi pobyć sama. Proszę, zrozum.
Przyjdziemy za dwie godziny.
Nie.
Nie zostawię was samych w Hanoi.
Co ty, Dan.
Co się nam stanie?
Nie boję się o was, tylko o Hanoi.
Okej.
Spotkamy się na Cho Dong Xuan.
- Gdzie? - Na rynku Cho Dong Xuan.
Dzięki, Dan, jesteś kochany.
Ty też jesteś kochana.
Chodźmy.
Co?
Chodźmy po nią.
- Co robisz? - Carmen, zejdź.
- Nie. - Dan na nas czeka.
Muszę dać jej lalkę.
Przecież jej nie dorzucisz.
- Zejdź. - Zejdź.
- Idzie. - Boże.
- Pomocy! - Co jest?
- Co robisz? - Pomóżcie.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Co robisz?
- Podsadźcie mnie. - Okej.
- Dalej. - W górę.
- Dalej. - Raz, dwa, i trzy!
- Gotowe! - Jeszcze trochę.
- Dalej. - Wszystko okej?
Tak!
Pchajcie dalej!
- Boże. - Zabije się.
- Teraz! - Dalej.
- Proszę. - Wszystko okej?
- Tak. - Udało się!
Idę!
Nie, nie puszczajcie!
Nie puszczajcie!
- Carmen! - Boże.
Boże, Carmen.
- Moje buty. - Chodź.
- Rzuć jej. - Żyjesz?
- Tak. - Proszę.
- Deportują nas. - Bez wątpienia.
Dzień dobry, Thi Mai.
Nazywam się Carmen.
Jestem tu w imieniu twojej mamy.
Twoja mama nie mogła przyjść.
Jesteś moją mamą?
Tak.
Bardzo cię kochała.
Ona bardzo cię kochała.
Przyszłaś mnie zabrać?
Spójrz.
To dla ciebie. Podoba ci się? Patrz, jaka piękna.
Ozdobimy ją kwiatkami?
O tak.
Jak ładnie!
Właśnie tak.
Jak ją nazwiemy?
- Cholera! - Co jest?
Carmen, ptak wraca do gniazda!
- „Ptak wraca do gniazda”? - Tak.
Proszę pani.
Muszę już iść, ale wrócę po ciebie.
Co pani tu robi?
Zaopiekuj się laleczką, dobrze? Pa pa.
Nie wolno tu pani być.
- W nogi, Carmen! - Uciekaj!
Szybko!
- W nogi! - Spiesz się!
- Kto tam jest? - Szybko.
Kto ją wpuścił?
Nie wolno tu pani być. Stać!
Do widzenia!
Taksówka!
- To na pewno taksówka? - Nieważne.
Ale...
To na pewno tu?
Powiedziałam, by jechał na rynek Dong.
- To nie wygląda na rynek. - Nie.
Zobaczmy...
To rynek „Dong Xuan”.
A co powiedziałaś taksówkarzowi?
- Powiedziałam mu „dong”. - Co to znaczy dong?
Zobaczmy. Dong. D.
„Pole ryżowe”.
- Co? - Na miłość boską!
- Taksówka odjeżdża. - Stój! Taksówka!
- Czekaj! - Taksówka!
- Stój! - Taksówka!
- Hej!
I co narobiłaś?
Przepraszam.
To był mój pierwszy raz w wietnamskiej taksówce.
Tam są jacyś ludzie.
Hej!
- Halo! Odchodzą. - Tutaj.
- Odchodzą. - Poczekajcie!
Ale...
- Hej! - Ale...
I po butach od Jimmy'ego Choo.
Halo!
Halo.
Przepraszamy.
Robaki!
Przepraszamy.
Jak...
Centrum Hanoi.
O tak...
Jak się mówi „rynek”?
- Nie wiem. - Chi?
Cha? Cho?
Chao Chochín?
Ciężarówka.
- Ciężarówka. - Ciężarówka.
Ciężarówka.
- Ciężarówka? - Tak.
Tam jest ciężarówka.
- Wozi ludzi do miasta. - Ciężarówka.
- Hanoi. - Zabierze nas do Hanoi.
- Rozumiecie? - Tak!
NAUKA DZIADKOWANIA
- Dla mnie? - Tak.
Dziękuję.
Jakbyś miała talerz na głowie.
Zrobię selfie.
Ja zrobię ci krzywdę, jak nie schowasz telefonu.
- Proszę. - Tak.
- Smacznego. - Dziękuję!
Dziękuję.
Smacznego.
Pycha. To pewne zając.
Pycha?
Chętnie wzięłabym przepis.
- Dla mojego Pepego. - Dobre?
Pepe to mój piesek.
Tak.
Tak, to mięso z psa.
Z psa.
Hej.
To mięso z psa.
- Mówi, że to pies? - Tak.
Pies.
To pies?
- Hej! - Zrozumiałaś?
Jest ciężarówka.
O Boże!
Zjadłam najlepszego przyjaciela człowieka.
Chodź!
- Czekajcie! - Hanoi.
Co jest?
Co?
RYNEK DONG XUAN
Dan.
- Kiedy się zatrzymamy? - Niedługo.
- Dziecko głodne? - Nie, tata.
Wczoraj napił się kranówki
i teraz lata co chwilę do ubikacji.
- Narobiło się. - Rozumiem.
Kierowca zabierze was do restauracji. Ja poczekam.
- Dziękujemy. - Proszę.
Nie musiałaś wszystkiego mówić...
To tutaj?
Nie.
Hej!
Zobaczymy, jak stąd wyjdę.
Przepraszam!
- Zobaczmy. - Zobaczmy.
Jeszcze trochę.
- Dziękujemy. - Dziękujemy!
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
Przejadą mnie.
- Ostrożnie. - Szaleństwo.
Ostrożnie.
- To Dan. - Tutaj.
- Jak msza? - Co?
Bardzo inspirująca, prawda, Carmen?
Nie dodzwoniłaś się do Hiszpanii?
Nie.
Bardzo mi przykro.
- Niewiarygodne. - Co?
Ja też mam uczucia.
Nie. Czy to Andrés?
Co...
Co?
Papieros. Jakiś szczodry.
Przynieś jeszcze popielniczkę, dupku!
Andrés?
Cześć!
- Cześć! - Cześć!
Występuję, tak dla zabawy.
Ale Wietnamczycy mają jakieś inne poczucie humoru.
I kij w dupie.
Wszystko okej?
Nie.
Nie jest okej.
Wcale a wcale.
Nie mam już chłopaka.
Nie mam domu.
I spędziłem noc w areszcie.
Ale...
I nawet nie mogę zapłakać, bo to gówniana farba.
I jak dostanie się do oka, dostanę zapalenia spojówek.
I nawet nie stać mnie na chusteczki.
Chodźmy.
Wszyscy musimy się napić.
Taki piękny dzień
Wraz z porannym wiatrem
Szczęście czeka
Tylko ty i ja...
Dla mnie wódka ryżowa.
Co zamówiłeś?
Ruou de. Wódka ryżowa.
Jest tu popularna. Bardzo mocna.
Nie, dzięki.
Dość ryżu na dziś.
Dla mnie whisky.
Czeka nowy dzień
Czujesz się lepiej?
No...
Takie postępy w nauce, a wciąż nie udało się
wyodrębnić genu, który czyni
facetów dupkami.
Nie wszystkich.
Ty się nie liczysz, Dan.
Masz oczy jak migdały i...
Nie traktuję cię jak faceta, tylko...
Wszystko okej?
Ostrzegałem.
Więc?
Co teraz zrobisz?
Zrobiło się tak gorąco.
Poszukam pracy, by zarobić na powrót.
Przepraszam, gdzie toaleta?
Wydałem wszystko na lekcje wietnamskiego i bilety.
Choć nie uśmiecha mi się praca kelnera.
A co?
Jestem aktorem.
- Naprawdę? - Tak.
Grałeś już gdzieś?
Pamiętacie tę reklamę Dentrixu, płynu do płukania ust?
- Nie. - Nie.
Głęboki głos mówi w niej:
„Dentrix, dzika świeżość!”.
- Tak, pamiętam. - Tak!
Ręka, która trzymała szczoteczkę, była moja.
To na pewno trudne,
trzymać tak szczoteczkę...
Znaczy...
Przysięgam, że wrócę jutro
Kiedy odejdę
Pocałunek i kwiat
Miłość, uścisk, pożegnanie
To niewielki bagaż
Na tak długą podróż
Żal pozostanie
W twoim sercu...
Miałeś rację z tą wódką, Dan.
Na zawsze...
A szkoda.
Gdzie słońce świeci każdego ranka
W czym mogę pomóc?
Sam nie wiem.
Jestem Javier, ojciec Marii Mediny.
Javier?
Tak, to ja.
Jestem Pilar.
Chodźmy do mojego biura.
Dziękuję.
Tędy.
- Javier? - Halo.
Słyszysz mnie?
- Słyszysz? - Tak. O co chodzi?
Rozmawiałem z Pilar
- z ośrodka adopcyjnego. - Boże, moja głowa.
Chyba mnie coś bierze.
Taka tu wilgoć...
To tylko kac, Rosa.
I co, wybrała jakichś ewentualnych opiekunów?
Na pewno chciała,
ale nie ma nic na piśmie.
Pilar może z nimi pomówić.
- Powie im, że... - Carmen...
Pilar dzwoniła przy mnie do Hanoi,
do Biura Adopcji Międzynarodowych.
- Powiedzieli jej... - Co?
Że za kilka dni anulują podanie Marii.
- Co? - Tak.
Straciliśmy ją.
Nie dadzą nam jej.
Dadzą.
Zobaczysz.
Dziękuję, kochanie.
Co się stało?
Powiedzcie „khoai tay”.
- Musimy pogadać. - Chwilę.
Chodź.
Khoai tay. To po wietnamsku „ziemniak”.
- Khoai tay. - Khoai tay.
Dobrze. Dziękuję.
Gdzie jest Biuro Adopcji Międzynarodowych?
W Ministerstwie Sprawiedliwości. A co?
Moja córka chciała, byśmy wychowali tę dziewczynkę,
i to mi wystarczy.
I to wystarczy w tym biurze.
Co on tu robi?
To mój kochanek.
Zawsze chciałam to powiedzieć.
Myślałem, że to turystki,
nie „Babcie bez Granic”.
- Carmen, nie. - „Babcie”?
Musisz się spakować.
- Czy to bekon? - Wracaj do Hiszpanii.
Tak trzeba.
Jeśli niczego nie zrobimy, anulują podanie Marii.
Nie rozumiesz?
Wystarczy.
Nie chcę, żebyś musiała wracać stamtąd z pustymi rękoma.
Już mam puste ręce.
Od trzech miesięcy i 27 dni.
Proszę.
To jakiś obłęd.
Nie mogę iść z tobą.
Czemu nie?
W Da Lat czeka na mnie grupa z Niemiec.
Po adopcje.
- Rozumiem. - Więc...
Jak pójdziesz tam sama?
Cóż...
W razie czego mówię trochę po wietnamsku.
On?
On ci nie pomoże.
Jeszcze większy obłęd.
Zdaje mi się, czy ty masz ze mną jakiś problem?
To jest to.
Zatrudniam cię.
Biuro Adopcji.
- Zdążymy. - Drugie piętro po lewej.
Dziękuję. Tędy.
Mówili drugie po lewej, ale to nie to.
Tutaj.
„Adopcje”. Tutaj.
Było czwarte.
Przykro mi. Takie informacje
zdradzamy tylko rodzicom.
Co powiedzieli? Anulowali podanie?
Mówi, że tylko rodzic
może o to spytać.
Więc...
Powiedz mu, że ja jestem María.
Że zaszła pomyłka.
Carmen.
Ci ludzie wygrali dwie wojny.
Nie są głupi.
Okej, powiedz mu, że jestem matką Marii
i że chcę adoptować tę dziewczynkę.
Jej zmarła córka miała być rodzicem adopcyjnym
i chciałaby adoptować tę dziewczynkę.
Musi więc wrócić do Hiszpanii i powtórzyć proces adopcyjny.
Musisz wrócić do Hiszpanii
i zacząć od nowa.
- Co? - Co?
- Wykluczone. - Jak my...
- Nie wyjadę stąd bez dziewczynki. - Nie ma mowy.
- W życiu. - Dziewczyny.
To nie pora na dyskusje.
Zamknij się i tłumacz.
Ta dziewczynka spędziła całe życie bez rodziny.
A teraz ma mnie.
Jestem tu teraz.
Jak długo będzie musiała zostać w sierocińcu, jeśli wrócę do Hiszpanii?
Jak długo, nim ktoś ją pokocha?
Musisz to wszystko zapisać.
Mówi, że dziewczynka...
Nie patrz w komputer. Patrz na mnie.
- Nie. - Może...
Może ten pan zmieni zdanie,
jeśli go jakoś przekonamy.
- Rosa! - Co ty wyprawiasz?
- Dość! - Co robisz?
Dość tego!
Nie obrażono mnie tak od 15 lat!
Wiecie, ile podań dostaję każdego dnia?
Straż, zabrać je!
- Nie. - Co wy robicie?
- Co robicie? - Puszczajcie!
Puszczajcie!
Proszę...
- Posłuchaj. - Pieniądze.
Jestem obywatelką Hiszpanii!
Chcę rozmawiać z ambasadorem!
Dzieci Lac Hong!
- Widzicie go? - Nie.
Ale musi tu być.
Tak mówili w ambasadzie.
Tam!
- Tak, to on. - Chodźmy.
- Nie mogą tu państwo być. - Przepraszam.
Chcę rozmawiać z hiszpańskim ambasadorem.
Hiszpańskim ambasadorem.
Hiszpańskim...
Jak powiedzieć „ambasador”?
Uczyłem się gadać ze sklepikarzami,
nie z politykami.
Wynocha.
Żegna się. Odchodzi.
- Musimy z nim pomówić. - Grając na bębnie?
Zgubimy go. Carmen, nie możemy...
Carmen?
Gdzie ona jest?
Jest pod smokiem.
Co?
Carmen!
To się skończy konfliktem międzynarodowym.
Hej!
Co się dzieje?
Pan jest ambasadorem?
Juan Peñalvez, miło mi.
Miło mi.
Możemy chwilę porozmawiać?
Oczywiście.
Ale może odda im pani smoka?
Ach! Dziękuję.
Chcę pomóc, Carmen, ale to nie takie proste.
Dziewczynka zostanie oddana
- innej rodzinie? - Tak.
Nic nie załatwię.
Chętnie zabrałbym ją z sierocińca
i oddał tobie.
Ale wtedy
nie tylko ty musiałabyś uciekać z kraju
w kontenerze.
Pan jest ambasadorem, posłuchają pana.
Jestem tylko urzędnikiem.
Dają mi szarfy i medale.
W akademii dyplomatycznej nie uczą,
że czasem trzeba odmawiać, nawet jak krwawi serce.
Tak jak teraz?
Bardzo mi przykro.
Gdyby twoja córka umarła po adopcji
albo miała męża,
byłoby inaczej.
- Ale... - Nie mogę interweniować.
- Panie ambasadorze. - Muszę iść.
Przykro mi, że przebyłaś taką drogę na nic.
Jeśli potrzebujesz pomocy z powrotem...
Dziękuję, poradzimy sobie.
- Powodzenia. - Dziękuję.
- Carmen. - Co powiedział?
Nie dadzą mi jej.
Tak mi przykro.
Szanse były małe.
Wracajmy do Hiszpanii.
Nigdzie nie wracamy.
Jeszcze nie.
Jak to?
Nie dadzą mi jej.
Ale dadzą mężowi Marii.
Mężowi...
Ale ona nie miała męża, prawda?
Nie.
Chyba żartujesz.
Andrés, proszę.
- To jedyny sposób. - Carmen...
Nie możesz mnie o to prosić.
Podpisz tylko kilka dokumentów.
„Tylko”?
Spędziłem już jedną noc w wietnamskim areszcie.
Nie zamierzam wracać.
Nie musisz wracać.
To będzie jak granie roli.
Nie jesteś aktorem?
Jestem, ale kiepskim.
Trzymałem tylko szczoteczkę.
I tak mi nie uwierzą.
Potrzebowalibyśmy dokumentów,
zdjęć ślubnych z tortem weselnym...
Zajmę się tym.
Zapłacimy za twój bilet do kraju.
Nie chodzi o pieniądze.
Nie, Rosa.
Myślałem, że założę tu rodzinę z moim partnerem.
W mojej sytuacji
nie byłoby to łatwe.
My będziemy twoją rodziną.
Od razu miałbym żonę, córkę i teściową,
i jej koleżanki...
Widziałbyś, jak dorasta.
Byłbyś wujkiem Andrésem.
Nie.
- Wujek Andrés. - Tak.
Okej?
Rodzice byliby szczęśliwi,
że ożeniłem się z kobietą.
Ale tylko jeśli obiecacie,
że będę mógł ją rozpieszczać.
- Tak. - Javier.
To ja. Siedzisz?
Tak. Mów.
Posłuchaj.
Nie wiesz, o co prosisz.
Dobrze wiem.
Chyba jednak nie.
Prosisz o sfałszowanie dokumentów, złamanie ślubów
i ósmego przykazania.
Naprawdę wierzysz w niebo?
Co to za pytanie?
To jakbyś spytał matematyka, czy wierzy w pi.
Ja nie wierzę.
Wierzę tylko, że mojej córki już tu nie ma.
I że spędziłem większość jej życia na kłótniach.
Bo chciała studiować w Madrycie albo chciała się wyprowadzić.
Tak się bałem, że ją stracę, że nigdy jej nie wspierałem.
Zrobię coś dla niej teraz.
Dla niej i mojej żony, tu, na ziemi.
A jeśli okaże się, że jest i niebo, tym lepiej.
Rozumiem, co musisz czuć.
Ale nie mogę ci pomóc w taki sposób.
Czemu nie? Zyskasz dożywotniego klienta.
Widziałem ten kościół.
Przydają się wam nowe duszyczki.
Moja wina, że Osasuna zawsze gra w porze mszy?
Powtarzacie, by pomagać bliźnim.
Ja jestem tym bliźnim.
Nie prosiłbym twojego szefa.
Ale ty musisz mi pomóc.
Proszę cię o przysługę.
Pogrzebałeś moją córkę.
A teraz musisz udzielić jej ślubu.
- Taksówka? - Tak.
Dziękuję.
Carmen, cała teczka.
Przyszła!
Tak, ale nie sama.
Mogę to wytłumaczyć.
- Mogę... - Niewiarygodne.
Dzwoniłem do agencji w sprawie Thi Mai
i dowiedziałem się, że María
była mężatką.
Mężatką!
Proszę!
Macie mnie za głupka?
Że jestem tylko jakimś płotkiem?
„Płotką”, Dan.
Mówi się „płotka”.
Zaczęłaś od kłamstw.
I wciąż kłamiesz.
Próbowaliście nawet
przekupić urzędnika 13,50 euro.
A teraz to...
- To... - Mówi na mnie „to”.
Hej, „to” ma imię.
Musicie wyjechać. Natychmiast.
On nigdzie nie idzie.
Według tego świadectwa jest jej mężem,
a raczej wdowcem po Marii Medinie.
Tak?
Może tak jest na papierze.
Ale ja powiem prawdę.
Nie możesz mi tego zrobić.
Nie możesz mi tego zrobić. Błagam cię.
Nie chcę, ale zrobię to, jeśli mnie do tego zmusisz.
Narobisz kłopotów.
Sobie i dziewczynce.
Jak to? Dlaczego?
Biurokracja działa powoli.
Mogą minąć lata, nim znajdą Thi Mai rodzinę.
Chcesz tego?
Ìñigo.
Tak.
Wciąż jestem w Hanoi.
Nie na Hawajach, w Hanoi.
Czemu miałabym być na Hawajach?
Ale...
W szafie.
Druga para... Poszukaj.
Nie ma!
Nie krzycz na mnie.
Nie ma ich tu...
Dobrze...
Co?
Co? Ale...
Ale... Poczekaj...
Nie obchodzi mnie to! Rób, co chcesz.
Rosa, co się stało?
Ìñigo.
Mówi, że anuluje moje karty kredytowe.
Trudno.
Już dobrze, Rosa.
- Wracamy. - Ale...
- Na pewno? - Tak.
Tak.
Dan.
Teczka.
Zrób z nią, co chcesz.
- Bardzo mi... - Do widzenia, Dan.
- Jeszcze jeden? - Nie, dzięki.
Przykro mi,
że nie poznałaś mojego kraju lepiej.
To nie były wakacje.
Więc czemu przyleciałaś?
- Czemu tu jesteś? - By pomóc przyjaciółce.
Cóż, sobie też. W Hiszpanii już nic mi nie zostało.
- Głosujesz na lewicę? - Nie.
Chodzi mi o to, że u nas
liczą się tylko młodzi.
Ty jesteś młoda.
Ile masz lat, 30?
To dopiero komplement.
Co to komplement?
Na przykład: jesteś przystojny.
Dziękuję.
Wietnamczycy też umieją żartować.
Widzę.
Elvira, nie jesteś stara.
Mój dziadek był stary.
Opiekował się mną w dzieciństwie.
Wojna osierociła wiele dzieci.
Tak mi przykro.
Rok temu mój dziadek zmarł w wieku 104 lat.
Boże!
Nie wiedziałabym, co zrobić z czasem.
Łowił ryby.
Każdego ranka
próbował złowić Wielką Bieługę w Rzece Czerwonej.
Była prawie tak stara jak on.
- I złowił ją? - Nie.
Ale dzięki niej
miał powód do życia.
Rozumiem.
Powodem Carmen była Thi Mai.
Ta dziewczynka była jej bieługą.
Zaraz.
- Widzisz? - Jego?
Przystojniak.
Jak aktor z Pięćdziesięciu twarzy Greya
w stylu orientalnym.
Nie.
Widzisz, co robi z kartami?
Jak robić?
Słucham?
Jak to powiedzieć?
Jak to się robi?
Trzeba ćwiczyć.
Pokaż mi „krupier”.
- Chce pani być krupierką? - Tak.
Albo spawaczem, albo kucharką...
Chcę sama zarabiać, zamiast prosić męża.
Rozumiesz?
Na mnie nie patrz.
- Pokaż. - Dobra.
Spróbujmy.
Nie tak.
Trzeba to robić delikatnie.
W taki sposób. Widzi pani?
Widzi pani?
Bardzo dobrze.
Ja idę, Rosa.
Jestem wykończony.
Okej.
A, mogę jeszcze zostać i pomóc ci
- z językiem. - Okej.
Mam nadzieję adoptować dziewczynkę z waszego kraju.
Mam 26 lat.
Mam stałą pracę i chcę założyć rodzinę.
Może dlatego, że miałam własną, kiedy dorastałam.
Niewielką, ale miłości było wiele.
Może dlatego
chciałabym pomóc komuś, kto nie miał tyle szczęścia.
Wiem, że będę dobrą matką,
bo ja miałam najlepszą.
Nauczyła mnie, że trzeba
odpłacać się za dobro, jakie się otrzymało.
Dlatego chcę dać mojej córce miłość, bezpieczeństwo
i szczęście, jakim moja matka
wciąż mnie obdarza.
W nadziei na adopcję
załączam dokumenty...
Przepraszam, mamy problem z pani kartą.
- Co? - Twoja karta nie wchodzi.
Zrobił to.
Naprawdę to zrobił.
Odciął cię?
Co za...
Szowinistyczna świnia. Kiedy wrócę,
też mu coś odetnę!
Pięknie powiedziane.
Pożyczę ci pieniądze.
- Chodźmy, bo ucieknie samolot. - Co jest?
Gdzie Andrés?
Co tu robisz?
Chcesz upewnić się, że wyjechałyśmy?
Zostaną tu jeszcze noc.
Co jej powiedziałeś?
Poprosiłem o większy pokój.
Z łóżkiem dla dziecka.
Boże!
Boże! Dziękuję!
Dziękuję ci!
Dziękuję.
Ale dlaczego?
Kiedy brakuje rodziców,
dziadkowie dobrze zajmują się dziećmi.
Wiem to.
Dziękuję.
- Szybko. - Dziękuję.
Musimy zdążyć do sierocińca.
- Tak. - Tak.
Chodźmy.
- Czekajcie. - Co?
Gdzie Andrés?
Andrés.
Obudź się!
Pobudka!
Wczoraj Andrés nie był Wietnamczykiem, prawda?
To ten facet z kasyna!
Co tu robicie?
Dan chce nam pomóc.
Czemu? Wczoraj chciałeś nas wydać.
Zmieniłem zdanie.
Coś na mnie wpłynęło.
- Ale musimy się spieszyć. - Tak.
Czemu mamy ci ufać?
Proszę, Carmen cię potrzebuje.
- Ja cię potrzebuję! - Co?
Przepraszam, że nie dostrzegałem w tobie dobra.
Jesteś pedałem, ale uczciwym.
Nie chcę psuć magii, ale musimy iść.
No nie wiem, Carmen.
Nie jestem gotowy. Skąd jest moja postać?
Jak się poznaliśmy? Pracowaliśmy razem?
Kto poderwał kogo?
Oddychaj, Marlonie Brando.
Nie posikaj się tylko na rozmowie i będzie dobrze.
Mów, co chcesz.
Ważne jest tylko to,
że pobraliście się po złożeniu podania o adopcję.
Chcieliście powtórzyć proces jako małżeństwo,
ale miała wypadek.
Czemu nie przyjechałem wcześniej?
Miałeś depresję po śmierci Marii.
Okej, depresja.
- Tak. - Ale oprzytomniałem.
- Tak. - Wziąłem wolne...
Cholera! Gdzie pracuję?
Jestem doktorem.
Nie, architektem!
W dzieciństwie uwielbiałem klocki Lego.
Potem wolałem Barbie.
Co jest?
Godziny szczytu.
Tędy! W prawo!
W prawo!
Tędy!
Nie.
Ale korek.
Co to?
ZAKAZ WJAZDU
Nie wolno tu wjeżdżać.
Możemy wejść. Albo wjechać rowerami.
- Okej? - Ja nie umiem jeździć.
Nie możemy tu zostać.
- I nie możemy zawrócić. - Dan.
Proszę.
Przepisów drogowych jeszcze nie łamaliśmy. Wspaniale.
Jedziemy.
To zamknięta droga.
Jeśli coś się stanie,
wezmę odpowiedzialność na siebie.
Szybko!
Dan, co robisz?
Coś bardzo problematycznego.
Powinienem mieć okulary.
Architekt powinien mieć okulary.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pan Guzman przyjechał po Thi Mai.
Wszystko się zmieniło.
Czemu María widnieje tu jako samotny rodzic,
skoro była mężatką?
Nie rozumie, że była mężatką, prawda?
To powiedziała?
Rozpoczęliśmy już proces adopcyjny z inną rodziną.
Panie Guzman, powinien pan rozpocząć proces na nowo
i zaadoptować inne dziecko.
- Powiedziała... - Nie.
Nie zacznę nowego procesu.
I nie chcę innego dziecka.
Chcę moją córkę.
Pozwól mi mówić.
Nie, ja powiem.
Okej.
Ta dziewczynka została przydzielona Marii.
Marii już tu nie ma.
Ale ja jestem jej mężem.
To czyni mnie ojcem tej dziewczynki.
To ojciec Thi Mai.
Nie możecie mi jej odebrać.
Kiedy ujrzeliśmy twarz Thi Mai,
kiedy otrzymaliśmy jej zdjęcie,
staliśmy się jej rodzicami.
Jej rodziną.
Gdy zobaczyli jej zdjęcie, stali się jej rodziną.
Chcecie rozdzielić tę rodzinę?
Straciłem już żonę.
Nie mogę stracić też córki!
Halo.
Tak.
Wezwie policję i wyśle nas do Kambodży, prawda?
Nie.
Moja córeczka...
Boże!
Jesteś tu, kochanie.
Jesteś tu.
Dzięki Bogu!
Ma ktoś chusteczkę?
Andrés, udało ci się!
To była rola życia.
I nikt jej nie widział.
Dziękuję.
Wracajmy.
Czeka na mnie Pepe.
Dziewczyny.
Ja chyba zostanę.
Ale...
Tu? W sierocińcu?
Nie, w Wietnamie.
- Co? - Co?
Chcę pojeździć nieco po kraju.
Jeśli Dan zgodzi się być przewodnikiem.
Chętnie.
Ale jeśli się pobierzecie, to w Hiszpanii. Już tu nie wracam.
Zaopiekuj się nią, Dan.
Zgrywa twardzielkę, ale to miękkie kluchy.
Tak.
Jest gorąca. Gorąca jak słońce.
Dobrze powiedziałem?
Tak, wspaniale.
Dziękuję.
Patrz, to dziadek.
Cześć, Thi Mai. Jestem twoim dziadkiem.
Dziękuję.
Cześć, kochanie.
Daj buziaka.
- Dziękuję. - W życiu się tyle nie napłakałem.
Okej.
Chodź. Muszę wracać do biura.
- Pewnie. - Chodź.
A propos, chyba wrócę do pracy.
Ty?
Jako kto?
Jako „kupierka”.
Kto?
„Kupierka”.
Co ty wygadujesz?
Nawet nie potrafisz tego wymówić.
Mówi się „krupierka”.
Nie trzeba tego wymawiać, by to robić.
Ty wiesz, jak powiedzieć „orgazm”.
Dość tego!
Pogadamy w domu.
Gadać będę tylko o rozwodzie.
Czekaj!
Możesz zatrzymać dzieci.
Ale Pepe jest mój. Daj mi go.
- Naprawdę? - Tak.
Carmen, powiedziała to.
- Co? - „Wujek Andrés”.
- Nic nie słyszałam. - Powiedziała. Prawda?
No to słuchamy.
Teraz się denerwuje.
„Wujek Andrés”.
Wujek Andrés.
Moje maleństwo!
To jej pierwsze słowa.
Napisy: Filip Karbowiak